insinuator

English

Etymology

From Latin īnsinuātor.

Noun

insinuator (plural insinuators)

  1. One who insinuates.

Anagrams

Latin

Etymology

    From īnsinuō (“insinuate”) + -tor.

    Pronunciation

    Noun

    īnsinuātor m (genitive īnsinuātōris, feminine īnsinuātrīx); third declension

    1. (Ecclesiastical Latin) an introducer

    Declension

    Third-declension noun.

    Derived terms

    Descendants

    • English: insinuator

    References

    Romanian

    Etymology

      Borrowed from French insinuateur.

      Adjective

      insinuator m or n (feminine singular insinuatoare, masculine plural insinuatori, feminine/neuter plural insinuatoare)

      1. insinuating, insinuative

      Declension

      Declension of insinuator
      singular plural
      masculine neuter feminine masculine neuter feminine
      nominative-
      accusative
      indefinite insinuator insinuatoare insinuatori insinuatoare
      definite insinuatorul insinuatoarea insinuatorii insinuatoarele
      genitive-
      dative
      indefinite insinuator insinuatoare insinuatori insinuatoare
      definite insinuatorului insinuatoarei insinuatorilor insinuatoarelor