indykator

Polish

Etymology

    Borrowed from English indicator, from Late Latin indicātor.

    Pronunciation

    • IPA(key): /in.dɘˈka.tɔr/
    • Rhymes: -atɔr
    • Syllabification: in‧dy‧ka‧tor

    Noun

    indykator m inan

    1. (chemistry) indicator (any of many substances, such as litmus, used to indicate the concentration of a substance, or the degree of a reaction)
    2. (mathematics) indicator function

    Declension

    Declension of indykator
    singular plural
    nominative indykator indykatory
    genitive indykatora indykatorów
    dative indykatorowi indykatorom
    accusative indykator indykatory
    instrumental indykatorem indykatorami
    locative indykatorze indykatorach
    vocative indykatorze indykatory

    Derived terms

    Further reading

    • “indykator”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “indykator”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)