iman

See also: Iman, imán, and íman

English

Etymology 1

    Borrowed from Arabic إِيمَان (ʔīmān), from آمَنَ (ʔāmana).

    Noun

    iman (countable and uncountable, plural imans)

    1. (Islam, uncountable) Pious adherence to the Islamic faith.
    2. (Islam, countable) A believer in the Islamic faith.
      Synonym: mu'min

    Etymology 2

    Noun

    iman (plural imans)

    1. Archaic form of imam.

    Anagrams

    Azerbaijani

    Etymology

      Borrowed from Arabic إِيمَان (ʔīmān), from آمَنَ (ʔāmana).

      Pronunciation

      • Audio (Baku):(file)

      Noun

      iman (definite accusative imanı, plural imanlar)

      1. (Islam) faith; faithfulness; religious firmness; strength of one's faith
        Synonyms: inanma, etiqad

      Declension

      Declension of iman
      singular plural
      nominative imanimanlar
      definite accusative imanıimanları
      dative imanaimanlara
      locative imandaimanlarda
      ablative imandanimanlardan
      definite genitive imanınimanların
      Possessive forms of iman
      nominative
      singular plural
      mənim (“my”) imanım imanlarım
      sənin (“your”) imanın imanların
      onun (“his/her/its”) imanı imanları
      bizim (“our”) imanımız imanlarımız
      sizin (“your”) imanınız imanlarınız
      onların (“their”) imanı or imanları imanları
      accusative
      singular plural
      mənim (“my”) imanımı imanlarımı
      sənin (“your”) imanını imanlarını
      onun (“his/her/its”) imanını imanlarını
      bizim (“our”) imanımızı imanlarımızı
      sizin (“your”) imanınızı imanlarınızı
      onların (“their”) imanını or imanlarını imanlarını
      dative
      singular plural
      mənim (“my”) imanıma imanlarıma
      sənin (“your”) imanına imanlarına
      onun (“his/her/its”) imanına imanlarına
      bizim (“our”) imanımıza imanlarımıza
      sizin (“your”) imanınıza imanlarınıza
      onların (“their”) imanına or imanlarına imanlarına
      locative
      singular plural
      mənim (“my”) imanımda imanlarımda
      sənin (“your”) imanında imanlarında
      onun (“his/her/its”) imanında imanlarında
      bizim (“our”) imanımızda imanlarımızda
      sizin (“your”) imanınızda imanlarınızda
      onların (“their”) imanında or imanlarında imanlarında
      ablative
      singular plural
      mənim (“my”) imanımdan imanlarımdan
      sənin (“your”) imanından imanlarından
      onun (“his/her/its”) imanından imanlarından
      bizim (“our”) imanımızdan imanlarımızdan
      sizin (“your”) imanınızdan imanlarınızdan
      onların (“their”) imanından or imanlarından imanlarından
      genitive
      singular plural
      mənim (“my”) imanımın imanlarımın
      sənin (“your”) imanının imanlarının
      onun (“his/her/its”) imanının imanlarının
      bizim (“our”) imanımızın imanlarımızın
      sizin (“your”) imanınızın imanlarınızın
      onların (“their”) imanının or imanlarının imanlarının

      Derived terms

      References

      Basque

      Pronunciation

      • IPA(key): /iman/ [i.mãn]
      • Rhymes: -iman, -an
      • Hyphenation: i‧man

      Etymology 1

        Borrowed from Spanish imán.

        Noun

        iman inan

        1. magnet
        Declension
        Declension of iman (inan C-stem)
        indefinite singular plural proximal plural
        absolutive iman imana imanak imanok
        ergative imanek imanak imanek imanok
        dative imani imanari imanei imanoi
        genitive imanen imanaren imanen imanon
        comitative imanekin imanarekin imanekin imanokin
        causative imanengatik imanarengatik imanengatik imanongatik
        benefactive imanentzat imanarentzat imanentzat imanontzat
        instrumental imanez imanaz imanez imanotaz
        inessive imanetan imanean imanetan imanotan
        locative imanetako imaneko imanetako imanotako
        allative imanetara imanera imanetara imanotara
        terminative imanetaraino imaneraino imanetaraino imanotaraino
        directive imanetarantz imanerantz imanetarantz imanotarantz
        destinative imanetarako imanerako imanetarako imanotarako
        ablative imanetatik imanetik imanetatik imanotatik
        partitive imanik — — —
        prolative imantzat — — —

        Etymology 2

        Noun

        iman anim

        1. imam
        Declension
        Declension of iman (anim C-stem)
        indefinite singular plural proximal plural
        absolutive iman imana imanak imanok
        ergative imanek imanak imanek imanok
        dative imani imanari imanei imanoi
        genitive imanen imanaren imanen imanon
        comitative imanekin imanarekin imanekin imanokin
        causative imanengatik imanarengatik imanengatik imanongatik
        benefactive imanentzat imanarentzat imanentzat imanontzat
        instrumental imanez imanaz imanez imanotaz
        inessive imanengan imanarengan imanengan imanongan
        locative — — — —
        allative imanengana imanarengana imanengana imanongana
        terminative imanenganaino imanarenganaino imanenganaino imanonganaino
        directive imanenganantz imanarenganantz imanenganantz imanonganantz
        destinative imanenganako imanarenganako imanenganako imanonganako
        ablative imanengandik imanarengandik imanengandik imanongandik
        partitive imanik — — —
        prolative imantzat — — —

        Cebuano

        Pronunciation

        • Hyphenation: i‧man

        Noun

        iman

        1. magnet

        Crimean Tatar

        Etymology

        From Arabic إِيمَان (ʔīmān).

        Pronunciation

        • Hyphenation: i‧man

        Noun

        iman

        1. (Islam) faith

        Declension

        Declension of iman
        singular plural
        nominative iman imanlar
        genitive imannıñ imanlarnıñ
        dative imanğa imanlarğa
        accusative imannı imanlarnı
        locative imanda imanlarda
        ablative imandan imanlardan

        Derived terms

        References

        Dongxiang

        Etymology

        From Proto-Mongolic *ïmaxan cognate with Khitan 𘱑𘯺 (*êm a), related through borrowing or inheritance with Proto-Turkic *ɨmga.

        Compare Mongolian ямаа (jamaa), Old Turkic 𐰢𐰍𐰀 ((a)mɣa).

        Pronunciation

        • IPA(key): /iˈmɑŋ/

        Noun

        iman

        1. goat
          nengoude kuruchin kun ghoni iman fugie zharuzhi aye giene.
          The person who has enough financial resources will slaughter a sheep, a goat and a cow for the festival.

        French

        Pronunciation

        Noun

        iman m (plural imans)

        1. alternative spelling of imam

        Further reading

        Higaonon

        Adverb

        iman

        1. now
        2. today

        Indonesian

        Etymology

          Inherited from Malay iman, borrowed from Arabic إِيمَان (ʔīmān), from آمَنَ (ʔāmana).

          Pronunciation

          Noun

          iman (plural iman-iman)

          1. faith
            1. a trust or confidence in the intentions or abilities of a person, object, or ideal from prior empirical evidence
            2. a conviction about abstractions, ideas, or beliefs, without empirical evidence, experience, or observation

          Derived terms

          • beriman
          • berimankan
          • imani
          • keimanan

          Further reading

          Italian

          Noun

          iman m (invariable)

          1. imam
            Synonyms: (standard) imam, (archaic) imano

          See also

          Anagrams

          Malay

          Etymology

            Borrowed from Arabic إِيمَان (ʔīmān), from آمَنَ (ʔāmana).

            Pronunciation

            • IPA(key): /ˈiman/ [ˈʔi.man]

            Noun

            iman (plural iman-iman)

            1. faith

            Descendants

            • Indonesian: iman

            Quechua

            Noun

            iman

            1. third-person singular possessive form of nominative of ima

            Romanian

            Noun

            iman m (plural imani)

            1. alternative form of imam

            Declension

            singular plural
            indefinite definite indefinite definite
            nominative-accusative iman imanul imani imanii
            genitive-dative iman imanului imani imanilor
            vocative imanule imanilor

            Somali

            Alternative forms

            Etymology

            From Proto-Cushitic *ʔim(t)- (“to come”). Compare Egyptian mj (imperative of jj (“come”)).

            Cognate with Baiso emetano, Afar emeete, Gedeo amo, Kambaata ami, Sidamo amo, Blin ént, Beja m'a.

            For the initial vowel, compare hindhis, maalin, nin, qalin.

            Verb

            iman (imperative imow)

            1. (infinitive) to come

            Inflection

            Conjugation of iman
            simple
            present past
            singular 1st imaaddaa imi, imid
            2nd timaaddaa timi, timid
            3rd yimaaddaa yimi, yimid
            timaaddaa timi, timid
            plural 1st nimaadnaa nimi, nimid
            2nd timaaddaan timaadeen
            3rd yimaaddaan yimaadeen

            Tashelhit

            Alternative forms

            • iyman

            Etymology

            Inherited from Medieval Tashelhit اِيمَنْ (iman, “self”),[1] from Proto-Berber. Unrelated to Arabic إِيمَان (ʔīmān).

            Pronunciation

            • IPA(key): /iman/

            Noun

            iman m (uncountable, Tifinagh spelling ⵉⵎⴰⵏ, Arabic spelling ايمان)

            1. soul, spirit, mind
              راد تمضي كرايڭات يمان تامتّانت.
              Ra tmḍi kra igat iman tamttant.
              Every soul will taste death.

            Inflection

            Inflection of iman
            singular plural
            free state iman —
            annexed state iman —

            See also

            References

            1. ^ Ibn Tunart (a. 1172), Kitāb Al-Asmā’‎[1], page 29, sourced from Maison méditerranéenne des sciences de l'homme, Cité numérique de la Méditerranée (Cinumed)
            • Stroomer, Harry (2025), Dictionnaire berbère tachelḥiyt-français — Tome 2 F–L (Handbook of Oriental Studies – Handbuch der Orientalistik; 188/2) (in French), Leiden, Netherlands: Brill, →DOI, →ISBN, page 1098a

            Turkish

            Etymology

              Inherited from Ottoman Turkish ایمان, borrowed from Arabic إِيمَان (ʔīmān), from آمَنَ (ʔāmana).

              Noun

              iman (definite accusative imanı, plural imanlar)

              1. faith

              Derived terms

              • iman tahtası
              • imanca
              • imanken
              • imanla
              • imanlı
              • imansa
              • imansız

              References

              • Nişanyan, Sevan (2002–), “iman”, in Nişanyan Sözlük
              • Redhouse, James W. (1890), “ایمان”, in A Turkish and English Lexicon‎[3], Constantinople: A. H. Boyajian, page 307
              • Avery, Robert et al., editors (2013), The Redhouse Dictionary Turkish/Ottoman English, 21st edition, Istanbul: Sev Yayıncılık, →ISBN