flauta

English

Etymology

Borrowed from Mexican Spanish flauta, with same meaning, because of its shape, resembling a flute. Doublet of flute and fluyt.

Pronunciation

  • (Received Pronunciation) IPA(key): /ˈflaʊ̯tə/, [ˈflaʊ̯tʰə]
    • Audio (Southern England):(file)
  • (General American) IPA(key): /ˈflaʊ̯tə/, [ˈflaʊ̯ɾə]
  • Rhymes: -aʊtə
  • Hyphenation: flau‧ta

Noun

flauta (plural flautas)

  1. A type of fried cylindrical tortilla or taco.

Further reading

Asturian

Etymology

From Occitan and Old Occitan flaut.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈflau̯ta/ [ˈflau̯.t̪a]
  • Rhymes: -au̯ta
  • Syllabification: flau‧ta

Noun

flauta f (plural flautes)

  1. (music) flute (woodwind instrument)

Further reading

  • “flauta”, in Diccionariu de la llingua asturiana [Dictionary of the Asturian Language] (in Asturian), 1st edition, Academy of the Asturian Language [Asturian: Academia de la Llingua Asturiana], 2000, →ISBN
  • García Arias, Xosé Lluis (2002–2004), “flauta”, in Diccionario general de la lengua asturiana [General Dictionary of the Asturian Language] (overall work in Spanish), Editorial Prensa Asturiana, →ISBN

Catalan

Etymology

From Old Catalan flauta, of uncertain origin. Cf. English flute.

Pronunciation

Noun

flauta f (plural flautes)

  1. flute

Derived terms

Further reading

Gutnish

Etymology

From Old Norse fljóta, from Proto-Germanic *fleutaną.

Verb

flauta (present flautur, plural flaute, preterite flaut, plural flutu, supine fluti)

  1. to float

Icelandic

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈflœiːta]
    • Audio:(file)
  • IPA(key): [ˈflœiːtʰa] (northern Iceland)
    • Audio:(file)
  • Rhymes: -øyːta
  • Hyphenation: flau‧ta

Etymology 1

Borrowed from Danish fløjte.

Noun

flauta f (genitive singular flautu, nominative plural flautur)

  1. flute
  2. whistle
  3. horn (of a car)
Declension
Declension of flauta (feminine)
singular plural
indefinite definite indefinite definite
nominative flauta flautan flautur flauturnar
accusative flautu flautuna flautur flauturnar
dative flautu flautunni flautum flautunum
genitive flautu flautunnar flautna, flauta flautnanna, flautanna
Synonyms
Derived terms

Etymology 2

Verb

flauta (weak verb, third-person singular past indicative flautaði, supine flautað)

  1. to whistle
  2. to honk the horn of a car
Conjugation
flauta – active voice (germynd)
infinitive nafnháttur að flauta
supine sagnbót flautað
present participle
flautandi
indicative
subjunctive
present
past
present
past
singular ég flauta flautaði flauti flautaði
þú flautar flautaðir flautir flautaðir
hann, hún, það flautar flautaði flauti flautaði
plural við flautum flautuðum flautum flautuðum
þið flautið flautuðuð flautið flautuðuð
þeir, þær, þau flauta flautuðu flauti flautuðu
imperative boðháttur
singular þú flauta (þú), flautaðu
plural þið flautið (þið), flautiði1
1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
flautast – mediopassive voice (miðmynd)
infinitive nafnháttur að flautast
supine sagnbót flautast
present participle
flautandist (rare; see appendix)
indicative
subjunctive
present
past
present
past
singular ég flautast flautaðist flautist flautaðist
þú flautast flautaðist flautist flautaðist
hann, hún, það flautast flautaðist flautist flautaðist
plural við flautumst flautuðumst flautumst flautuðumst
þið flautist flautuðust flautist flautuðust
þeir, þær, þau flautast flautuðust flautist flautuðust
imperative boðháttur
singular þú flautast (þú), flautastu
plural þið flautist (þið), flautisti1
1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
flautaður — past participle (lýsingarháttur þátíðar)
strong declension
(sterk beyging)
singular (eintala) plural (fleirtala)
masculine
(karlkyn)
feminine
(kvenkyn)
neuter
(hvorugkyn)
masculine
(karlkyn)
feminine
(kvenkyn)
neuter
(hvorugkyn)
nominative
(nefnifall)
flautaður flautuð flautað flautaðir flautaðar flautuð
accusative
(þolfall)
flautaðan flautaða flautað flautaða flautaðar flautuð
dative
(þágufall)
flautuðum flautaðri flautuðu flautuðum flautuðum flautuðum
genitive
(eignarfall)
flautaðs flautaðrar flautaðs flautaðra flautaðra flautaðra
weak declension
(veik beyging)
singular (eintala) plural (fleirtala)
masculine
(karlkyn)
feminine
(kvenkyn)
neuter
(hvorugkyn)
masculine
(karlkyn)
feminine
(kvenkyn)
neuter
(hvorugkyn)
nominative
(nefnifall)
flautaði flautaða flautaða flautuðu flautuðu flautuðu
accusative
(þolfall)
flautaða flautuðu flautaða flautuðu flautuðu flautuðu
dative
(þágufall)
flautaða flautuðu flautaða flautuðu flautuðu flautuðu
genitive
(eignarfall)
flautaða flautuðu flautaða flautuðu flautuðu flautuðu

Norwegian Nynorsk

Noun

flauta f (definite singular flauta, indefinite plural flauter or flautor, definite plural flautene or flautone)

  1. (pre-2012) alternative form of flaute (“crossbeam in a sleigh”)

Polish

Etymology

    Borrowed from German Flaute, from flau + -te.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈflaw.ta/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -awta
    • Syllabification: flau‧ta

    Noun

    flauta f

    1. (nautical) windless weather, calm

    Declension

    Declension of flauta
    singular plural
    nominative flauta flauty
    genitive flauty flaut
    dative flaucie flautom
    accusative flautę flauty
    instrumental flautą flautami
    locative flaucie flautach
    vocative flauto flauty

    Further reading

    • “flauta”, in Polish dictionaries at PWN‎[1] (in Polish)

    Portuguese

    Alternative forms

    Etymology

      Derived from Occitan and Old Occitan flaut.

      Pronunciation

      • (Brazil) IPA(key): /ˈflaw.tɐ/ [ˈflaʊ̯.tɐ]

      • Audio (Brazil (Caipira)):(file)
      • Rhymes: -awtɐ
      • Hyphenation: flau‧ta

      Noun

      flauta f (plural flautas)

      1. (music) flute

      Derived terms

      Further reading

      Serbo-Croatian

      Etymology

      Borrowed from Italian flauto. Cognates include Czech flauta and Slovak flauta.

      Pronunciation

      • IPA(key): /flǎuta/
      • Hyphenation: fla‧u‧ta

      Noun

      flàuta f (Cyrillic spelling фла̀ута)

      1. flute

      Declension

      Declension of flauta
      singular plural
      nominative flàuta flaute
      genitive flaute flàutā
      dative flauti flautama
      accusative flautu flaute
      vocative flauto flaute
      locative flauti flautama
      instrumental flautom flautama

      Slovak

      Etymology

      Borrowed from Italian flauto. Cognates include Czech flauta and Serbo-Croatian flàuta.

      Pronunciation

      • IPA(key): /flauta/, [ˈflauta]
      • Rhymes: -uta
      • Hyphenation: fla‧u‧ta

      Noun

      flauta f (relational adjective flautový, diminutive flautička)

      1. flute (woodwind instrument)

      Declension

      Declension of flauta
      (pattern žena)
      singularplural
      nominativeflautaflauty
      genitiveflautyfláut
      dativeflauteflautám
      accusativeflautuflauty
      locativeflauteflautách
      instrumentalflautouflautami

      Derived terms

      • flautovo

      Further reading

      Spanish

      Etymology

        Derived from Occitan and Old Occitan flaut.

        Pronunciation

        • IPA(key): /ˈflauta/ [ˈflau̯.t̪a]
        • Audio (Colombia):(file)
        • Rhymes: -auta
        • Syllabification: flau‧ta

        Noun

        flauta f (plural flautas)

        1. (music) flute
        2. (Mexico) a type of fried cylindrical tortilla or taco
        3. (Rioplatense, Cuba, Paraguay) baguette (long thin loaf of bread)
          Synonyms: barra de pan, flauta de pan, pan flauta

        Derived terms

        Descendants

        • → English: flauta
        • → Tagalog: plawta

        Further reading