eructo
See also: eructó
Catalan
Verb
eructo
- first-person singular present indicative of eructar
Galician
Verb
eructo
- first-person singular present indicative of eructar
Latin
Alternative forms
Etymology
From rū̆ctō, or from ērūgō as its frequentative, both from the same root.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [eːˈruːk.toː], [eːˈrʊk.toː]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [eˈruk.to]
Verb
ērū̆ctō (present infinitive ērū̆ctāre, perfect active ērū̆ctāvī, supine ērū̆ctātum); first conjugation
- to belch or vomit
- to emit (violently), utter, rave
- Cicero, 'In Catilinam', 2.10:
- ...qui mihi accubantes in conviviis conplexi mulieres inpudicas vino languidi, conferti cibo, sertis redimiti, unguentis obliti, debilitati stupris eructant sermonibus suis caedem bonorum atque urbis incendia.
- ...who lounging at parties with strange women, lazy with wine, stuffed with food, begarlanded, oblivious with perfume, enfeebled by debauchery, belch forth in speeches of the blood of good people and of the city in flames.
- ...qui mihi accubantes in conviviis conplexi mulieres inpudicas vino languidi, conferti cibo, sertis redimiti, unguentis obliti, debilitati stupris eructant sermonibus suis caedem bonorum atque urbis incendia.
- Cicero, 'In Catilinam', 2.10:
Conjugation
Conjugation of ērū̆ctō (first conjugation)
Descendants
- Italo-Romance:
- Italian: eruttare
- Sicilian: arrutari
- Ibero-Romance:
- Borrowings:
References
- “eructo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “eructo”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- “eructo”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
- Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
- Vesuvius is discharging flame: Vesuvius evomit (more strongly eructat) ignes
- Vesuvius is discharging flame: Vesuvius evomit (more strongly eructat) ignes
Portuguese
Verb
eructo
- first-person singular present indicative of eructar
Spanish
Pronunciation
- IPA(key): /eˈɾuɡto/ [eˈɾuɣ̞.t̪o]
- Rhymes: -uɡto
- Syllabification: e‧ruc‧to
Etymology 1
Deverbal from eructar.
Noun
eructo m (plural eructos)
- belch, burp
- Synonyms: regüeldo, eructación
Etymology 2
Verb
eructo
- first-person singular present indicative of eructar
Further reading
- “eructo”, in Diccionario de la lengua española [Dictionary of the Spanish Language] (in Spanish), 24th edition, Royal Spanish Academy [Spanish: Real Academia Española], 30 October 2026
Categories:
- Catalan non-lemma forms
- Catalan verb forms
- Galician non-lemma forms
- Galician verb forms
- Latin 3-syllable words
- Latin terms with IPA pronunciation
- Latin lemmas
- Latin verbs
- Latin first conjugation verbs
- Latin first conjugation verbs with perfect in -āv-
- Latin words in Meissner and Auden's phrasebook
- Portuguese non-lemma forms
- Portuguese verb forms
- Spanish 3-syllable words
- Spanish terms with IPA pronunciation
- Rhymes:Spanish/uɡto
- Rhymes:Spanish/uɡto/3 syllables
- Spanish deverbals
- Spanish terms derived from Latin
- Spanish lemmas
- Spanish nouns
- Spanish countable nouns
- Spanish masculine nouns
- Spanish non-lemma forms
- Spanish verb forms