dzwonnik

See also: Dzwonnik

Polish

Etymology

    From dzwonić + -nik.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈd͡zvɔn.ɲik/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔnɲik
    • Syllabification: dzwon‧nik
    • Homophone: Dzwonnik

    Noun

    dzwonnik m pers

    1. (dated) bell-ringer

    Declension

    Declension of dzwonnik
    singular plural
    nominative dzwonnik dzwonnicy, dzwonniki1
    genitive dzwonnika dzwonników
    dative dzwonnikowi dzwonnikom
    accusative dzwonnika dzwonników
    instrumental dzwonnikiem dzwonnikami
    locative dzwonniku dzwonnikach
    vocative dzwonniku dzwonnicy

    1Deprecative.

    Noun

    dzwonnik m animal

    1. neotropical bellbird (any bird of the genus Procnias)

    Declension

    Declension of dzwonnik
    singular plural
    nominative dzwonnik dzwonniki
    genitive dzwonnika dzwonników
    dative dzwonnikowi dzwonnikom
    accusative dzwonnika dzwonniki
    instrumental dzwonnikiem dzwonnikami
    locative dzwonniku dzwonnikach
    vocative dzwonniku dzwonniki
    adjective
    • dzwonkowy
    verbs

    Further reading

    • “dzwonnik”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “dzwonnik”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)