ditun

See also: dituŋ

Aromanian

Alternative forms

Etymology

From Latin dētonō. Compare Romanian detuna, detun.

Verb

ditun (third-person singular ditunã, participle ditunatã)

  1. to thunder

Conjugation

Conjugation of ditun
long infinitive ditunari, ditunare
gerund ditunãnda
past participle ditunatã
singular plural
first second third first second third
indicative present ditun, ditunu ditunj ditunã ditunãm, ditunãmu ditunats, ditunatsã, ditunatsi ditunã
imperfect ditunam ditunai dituna ditunam ditunats, ditunatsi dituna
simple perfect ditunai ditunash, ditunashi ditunã ditunãm ditunat ditunarã
conditional present s-ditunarim s-ditunari, s-ditunarishi s-ditunari, s-ditunare s-ditunarim s-ditunarit s-ditunari, s-ditunare
subjunctive present s-ditun, s-ditunu s-ditunj s-dituni, s-ditune s-ditunãm, s-ditunãmu s-ditunats, s-ditunatsã, s-ditunatsi s-dituni, s-ditune
imperative present — ditunã — — ditunats, ditunatsã, ditunatsi —

Basque

Pronunciation

  • IPA(key): /ditun/ [d̪i.t̪ũn]
  • Rhymes: -itun, -un
  • Hyphenation: di‧tun

Etymology 1

Verb

ditun

  1. familiar second-person singular feminine, with third-person plural direct object, present indicative of izan (“to have”, transitive auxiliary)

Etymology 2

Verb

ditun

  1. feminine allocutive of dira (third-person plural, present indicative of izan (“to be”, intransitive auxiliary))