discarrico

Latin

Alternative forms

Etymology

    From dis- (“un-”) + carricō (“load”).

    Verb

    discarricō (present infinitive discarricāre, perfect active discarricāvī, supine discarricātum); first conjugation (Late Latin)

    1. to unload
      • Ca. 500 CE, Lex Salica
        Si vero vino ad domum suam exinde duxerit et discarecaverit, MDCCC dinarios qui faciunt solidos XLV culpabilis iudicetur.[1]
        If he should then take the wine home and unload it, let him be fined 1800 denarii, which amounts to 45 solidi.

    Conjugation

    Descendants

    • Balkano-Romance:
      • Aromanian: discarcu, discãrcari
      • Romanian: descărca, descărcare
      • → Albanian: shkarkoj
    • Italo-Dalmatian:
    • Rhaeto-Romance:
    • Northern Gallo-Romance:
    • Southern Gallo-Romance:
    • Ibero-Romance:

    References

    • Niermeyer, Jan Frederik (1976), “discarricare”, in Mediae Latinitatis Lexicon Minus, Leiden, Boston: E. J. Brill, page 337