discarcu

Aromanian

Alternative forms

Etymology

From Late Latin discarricō, from carricō, from Latin carrus. Compare Romanian descărca, descarc.

Verb

discarcu (third-person singular discarcã, participle discãrcatã)

  1. to unload, unburden
  2. to discharge

Conjugation

Conjugation of discarcu
long infinitive discãrcari, discãrcare
gerund discãrcãnda
past participle discãrcatã
singular plural
first second third first second third
indicative present discarcu discarts, discartsã discarcã discãrcãm, discãrcãmu discãrcats, discãrcatsã, discãrcatsi discarcã
imperfect discãrcam discãrcai discãrca discãrcam discãrcats, discãrcatsi discãrca
simple perfect discãrcai discãrcash, discãrcashi discãrcã discãrcãm discãrcat discãrcarã
conditional present s-discãrcarim s-discãrcari, s-discãrcarishi s-discãrcari, s-discãrcare s-discãrcarim s-discãrcarit s-discãrcari, s-discãrcare
subjunctive present s-discarcu s-discarts, s-discartsã s-discartsi, s-discartse s-discãrcãm, s-discãrcãmu s-discãrcats, s-discãrcatsã, s-discãrcatsi s-discartsi, s-discartse
imperative present — discarcã — — discãrcats, discãrcatsã, discãrcatsi —
  • discãrcari / discãrcare
  • discãrcat
  • discãrcãturã
  • ncarcu / ãncarcu