devinco

Latin

Etymology

    From dē- + vincō.

    Pronunciation

    Verb

    dēvincō (present infinitive dēvincere, perfect active dēvīcī, supine dēvictum); third conjugation

    1. (transitive) to defeat decisively, subdue, conquer, triumph
      Synonyms: ēvincō, subigō, subiciō, vincō, conquestō, pācō, superō, domō, prōflīgō, expugnō, caedō, obruō, exsuperō, pellō, opprimō, premō, fundō
      • c. 191 BCE, Plautus, Pseudolus 676–679:
        centum doctum hominum consilia sola haec devincit dea, Fortuna
        • 2012 translation by Wolfgang de Melo
          This goddess alone, Fortune, conquers the plans of a hundred clever men
      • 44 BCE, Cicero, De officiis 1.35:
        Et cum iis, quos vi deviceris, consulendum est
        • 1913 translation by Walter Miller
          Not only must we show consideration for those whom we have conquered by force of arms
      • c. 40 BCE, Gaius Sallustius Crispus, Bellum Jugurthinum 25.3–4:
        Ita bonum publicum, ut in plerisque negotiis solet, privata gratia devictum
        Thus, as is customary in a plethora of affairs, public good was triumphed by private influence
      • 27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 37.11:
        qui Antiochum ad Thermopylas Aetolosque devicerat
        who had defeated Antiochus and the Aetolians at Thermopylae

    Conjugation

    References

    • “devinco”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “devinco”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “devinco”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.