corprendre

See also: corprendré

Catalan

FWOTD – 23 November 2012

Etymology

    First attested in c. 1880.[1] From cor (“heart”) +‎ prendre (“take”).

    Pronunciation

    • IPA(key): (Northern) [ˌko̞rˈpe̞n.dɾə], (proscribed spelling pronunciation) [ˌko̞rˈpɾe̞n.dɾə]
    • IPA(key): (Balearic) [ˌkɔrˈpən.dɾə], (proscribed spelling pronunciation) [ˌkɔrˈpɾən.dɾə]
    • IPA(key): (Central) [ˌkɔrˈpɛn.dɾə], (proscribed spelling pronunciation) [ˌkɔrˈpɾɛn.dɾə]
    • IPA(key): (Valencia) [ˌkɔɾˈpen.dɾe], (proscribed spelling pronunciation) [ˌkɔɾˈpɾen.dɾe]
    • IPA(key): (Northwestern) [ˌkɔrˈpen.dɾe], (proscribed spelling pronunciation) [ˌkɔrˈpɾen.dɾe]
    • Audio (Barcelona):(file)

    Verb

    corprendre (first-person singular present corprenc, first-person singular preterite corprenguí, past participle corprès); root stress: (Northern) /e̞/; (Balearic) /ə/; (Central) /ɛ/; (Northwestern, Valencia) /e/

    1. to captivate (somebody's heart)
      Synonym: captivar
      Antonym: ofendre
      • 2000, Joan A. Argenter et al., Diccionari Manual de la Llengua Catalana, Institut d'Estudis Catalans, page 352:
        La bellesa de la noia l'havia corprès
        The girl's beauty had captivated him

    Conjugation

    References

    1. ^ “corprendre”, in Gran Diccionari de la Llengua Catalana, Grup Enciclopèdia Catalana, 2026

    Further reading