constituir

See also: constituír

Catalan

Etymology

Borrowed from Latin cōnstituere, with normal change of conjugation to -ir.

Pronunciation

  • IPA(key): (Northern, Central) [kuns.ti.tuˈi]
  • IPA(key): (Balearic, Northwestern) [kons.ti.tuˈi]
  • IPA(key): (Valencia) [kons.ti.tuˈiɾ]
  • Audio (Barcelona):(file)
  • Rhymes: -i(ɾ)

Verb

constituir (first-person singular present constitueixo, first-person singular preterite constituí, past participle constituït)

  1. to constitute, to make up

Conjugation

Portuguese

Etymology

    Learned borrowing from Latin cōnstituere.

    Pronunciation

     
    • (Brazil) IPA(key): /kõs.t͡ʃi.tuˈi(ʁ)/ [kõs.t͡ʃi.tuˈi(h)], (faster) /kõs.t͡ʃiˈtwi(ʁ)/ [kõs.t͡ʃiˈtwi(h)]
      • (São Paulo) IPA(key): /kõs.t͡ʃi.tuˈi(ɾ)/, (faster) /kõs.t͡ʃiˈtwi(ɾ)/
      • (Rio de Janeiro) IPA(key): /kõʃ.t͡ʃi.tuˈi(ʁ)/ [kõʃ.t͡ʃi.tuˈi(χ)], (faster) /kõʃ.t͡ʃiˈtwi(ʁ)/ [kõʃ.t͡ʃiˈtwi(χ)]
      • (Caipira) IPA(key): /kõs.t͡ʃi.tuˈi(ɻ)/, (faster) /kõs.t͡ʃiˈtwi(ɻ)/
     
    • (Portugal) IPA(key): /kõʃ.tiˈtwiɾ/
      • (Southern Portugal) IPA(key): /kõʃ.tiˈtwi.ɾi/

    • Homophone: constituí (Brazil)
    • Hyphenation: cons‧ti‧tu‧ir

    Verb

    constituir (first-person singular present constituo, first-person singular preterite constituí, past participle constituído)

    1. to constitute

    Conjugation

    Further reading

    Spanish

    Etymology

      Derived from Latin cōnstituō.

      Pronunciation

      • IPA(key): /konstiˈtwiɾ/ [kõns.t̪iˈt̪wiɾ], /konstituˈiɾ/ [kõns.t̪i.t̪uˈiɾ]
      • Rhymes: -iɾ
      • Syllabification: cons‧ti‧tuir, cons‧ti‧tu‧ir

      Verb

      constituir (first-person singular present constituyo, first-person singular preterite constituí, past participle constituido)

      1. (transitive) to constitute
        constituir en ― to endow with (something new)

      Conjugation

      Derived terms

      Further reading