cogain

Irish

Alternative forms

Etymology

From Middle Irish cocnaid, from Old Irish con·cná,[1] from Proto-Celtic *kom-knāyeti (“to bite, chew”), from Proto-Indo-European *kneh₂- (“to bite, gnaw”). Cognate with Scottish Gaelic cagainn, Manx caign and Welsh cnoi.

Pronunciation

Verb

cogain (present analytic cognaíonn, future analytic cognóidh, verbal noun cogaint, past participle coganta)

  1. to chew

Conjugation

Conjugation of cogain (second conjugation)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present cognaím cognaíonn tú;
cognaír†
cognaíonn sé, sí cognaímid;
cognaíonn muid
cognaíonn sibh cognaíonn siad;
cognaíd†
a chognaíonn; a chognaíos cognaítear
past chogain mé; chognaíos chogain tú; chognaís chogain sé, sí chognaíomar; chogain muid chogain sibh; chognaíobhair chogain siad; chognaíodar a chogain cognaíodh
past habitual chognaínn /
cognaínn‡
chognaíteá /
cognaíteá‡
chognaíodh sé, sí /
cognaíodh sé, sí‡
chognaímis; chognaíodh muid /
cognaímis‡; cognaíodh muid‡
chognaíodh sibh /
cognaíodh sibh‡
chognaídís; chognaíodh /
cognaídís‡; cognaíodh siad‡
a chognaíodh chognaítí /
cognaítí‡
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future cognóidh mé;
cognód;
cognóchaidh mé†
cognóidh tú;
cognóir†;
cognóchaidh tú†
cognóidh sé, sí;
cognóchaidh sé, sí†
cognóimid;
cognóidh muid;
cognóchaimid†;
cognóchaidh muid†
cognóidh sibh;
cognóchaidh sibh†
cognóidh siad;
cognóid†;
cognóchaidh siad†
a chognóidh; a chognós; a chognóchaidh†; a chognóchas† cognófar; cognóchar†
conditional chognóinn; chognóchainn† /
cognóinn‡; cognóchainn†‡
chognófá; chognóchthᆠ/
cognófá‡; cognóchthᆇ
chognódh sé, sí; chognóchadh sé, s토/
cognódh sé, sí‡; cognóchadh sé, s톇
chognóimis; chognódh muid; chognóchaimis†; chognóchadh muid† /
cognóimis‡; cognódh muid‡; cognóchaimis†‡; cognóchadh muid†‡
chognódh sibh; chognóchadh sibh† /
cognódh sibh‡; cognóchadh sibh†‡
chognóidís; chognódh siad; chognóchaidís†; chognóchadh siad† /
cognóidís‡; cognódh siad‡; cognóchaidís†‡; cognóchadh siad†‡
a chognódh; a chognóchadh† chognófaí; chognóchtha토/
cognófaí‡; cognóchtha톇
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go gcognaí mé;
go gcognaíod†
go gcognaí tú;
go gcognaír†
go gcognaí sé, sí go gcognaímid;
go gcognaí muid
go gcognaí sibh go gcognaí siad;
go gcognaíd†
— go gcognaítear
past dá gcognaínn dá gcognaíteá dá gcognaíodh sé, sí dá gcognaímis;
dá gcognaíodh muid
dá gcognaíodh sibh dá gcognaídís;
dá gcognaíodh siad
— dá gcognaítí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— cognaím cogain cognaíodh sé, sí cognaímis cognaígí;
cognaídh†
cognaídís — cognaítear
past participle coganta
verbal noun cogaint

† archaic or dialect form
‡ dependent form

  • Alternative verbal nouns: cognadh, cognamh

Derived terms

Mutation

Mutated forms of cogain
radical lenition eclipsis
cogain chogain gcogain

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

References

  1. ^ Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “con·cnaí”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language

Further reading

  • Dinneen, Patrick S. (1904), “cognaim”, in Foclóir Gaeḋilge agus Béarla [Irish and English Dictionary], 1st edition, Dublin: Irish Texts Society, page 159
  • Ó Dónaill, Niall (1977), “cogain”, in Foclóir Gaeilge–Béarla [Irish–English Dictionary], Dublin: An Gúm, →ISBN
  • “cogain”, in New English-Irish Dictionary, Foras na Gaeilge, 2013–2026
  • de Bhaldraithe, Tomás (1959), “cogain”, in English-Irish Dictionary, An Gúm