certatus

Latin

Etymology 1

Perfect passive participle of certō.

Participle

certātus (feminine certāta, neuter certātum); first/second-declension participle

  1. wrestled
  2. contended, disputed
Declension

First/second-declension adjective.

Etymology 2

Perfect active participle of certor.

Participle

certātus (feminine certāta, neuter certātum); first/second-declension participle

  1. having wrestled
  2. having contended, disputed
Declension

First/second-declension adjective.

Etymology 3

    From certō + -tus (forming action nouns).

    Noun

    certātus m (genitive certātūs); fourth declension

    1. struggle, contention
    2. fight
      Synonyms: certāmen, dīmicātiō, duellum, līs, rixa
    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative certātus certātūs
    genitive certātūs certātuum
    dative certātuī certātibus
    accusative certātum certātūs
    ablative certātū certātibus
    vocative certātus certātūs

    References