biegnik

Polish

Etymology

    From bieg + -nik. First attested in 1825.[1][2]

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈbjɛɡ.ɲik/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɛɡɲik
    • Syllabification: bieg‧nik

    Noun

    biegnik m inan

    1. (music) run (a rapid passage in music, especially along a scale)

    Declension

    Declension of biegnik
    singular plural
    nominative biegnik biegniki
    genitive biegnika biegników
    dative biegnikowi biegnikom
    accusative biegnik biegniki
    instrumental biegnikiem biegnikami
    locative biegniku biegnikach
    vocative biegniku biegniki

    Derived terms

    adjective
    verbs

    References

    1. ^ Feliks Paweł Jarocki (1825), Zoologiia czyli Zwiérzętopismo ogólne : podług náynowszego systematu ułożone. T. 5, Skorupiáki i paiąki‎[1], page 363
    2. ^ biegnik in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego

    Further reading

    • “biegnik”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)