autoironiczny

Polish

Etymology

    From autoironia + -iczny. First attested in 1908.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): /aw.tɔ.i.rɔˈɲit͡ʂ.nɘ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -it͡ʂnɘ
    • Syllabification: au‧to‧i‧ro‧nicz‧ny

    Adjective

    autoironiczny (comparative bardziej autoironiczny, superlative najbardziej autoironiczny, derived adverb autoironicznie)

    1. (literary) self-deprecating

    Declension

    Declension of autoironiczny (hard)
    singular plural
    masculine animate masculine inanimate feminine neuter virile (= masculine personal) non-virile
    nominative/vocative autoironiczny autoironiczna autoironiczne autoironiczni autoironiczne
    genitive autoironicznego autoironicznej autoironicznego autoironicznych
    dative autoironicznemu autoironicznej autoironicznemu autoironicznym
    accusative autoironicznego autoironiczny autoironiczną autoironiczne autoironicznych autoironiczne
    instrumental autoironicznym autoironiczną autoironicznym autoironicznymi
    locative autoironicznym autoironicznej autoironicznym autoironicznych

    References

    1. ^ autoironiczny in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego

    Further reading

    • “autoironiczny”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “autoironiczny”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)