authentico

Latin

Pronunciation

Etymology 1

    See the etymology of the corresponding lemma form.

    Adjective

    authenticō

    1. dative/ablative masculine/neuter singular of authenticus

    Etymology 2

      From authenticus + -ō.

      Verb

      authenticō (present infinitive authenticāre, perfect active authenticāvī, supine authenticātum); first conjugation

      1. (Medieval Latin) to authenticate, approve as authentic
        Synonyms: authentīzō, auctentizō
        • 1590, Damianus Zeniarus, Hieronymus Francinus, Decisionum Novissimarum Diversorum Sacri Palatij Apostolici Auditorum‎[1], apud Damianum Zenarium, & Hieronymum Francinum, page 86:
          quod rogatus fuit authenticare dictam ſcripturam donationis
          (please add an English translation of this quotation)
      Conjugation
      Alternative forms
      Derived terms
      Descendants
      • English: authenticate
      • French: authentiquer
      • Portuguese: autenticar
      • Spanish: autenticar

      References

      Portuguese

      Etymology 1

      Adjective

      authentico (feminine authentica, masculine plural authenticos, feminine plural authenticas)

      1. pre-reform spelling (used until 1943 in Brazil and 1911 in Portugal) of autêntico

      Etymology 2

      Verb

      authentico

      1. first-person singular present indicative of authenticar