ambitnik

Polish

Etymology

    From ambitny + -ik. First attested in 1866.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): /amˈbit.ɲik/
    • Rhymes: -itɲik
    • Syllabification: am‧bit‧nik

    Noun

    ambitnik m pers

    1. (derogatory, archaic) ambitionist
      Synonyms: (obsolete) ambicjant, ambicjoner, ambicjusz

    Declension

    Declension of ambitnik
    singular plural
    nominative ambitnik ambitnicy, ambitniki1
    genitive ambitnika ambitników
    dative ambitnikowi ambitnikom
    accusative ambitnika ambitników
    instrumental ambitnikiem ambitnikami
    locative ambitniku ambitnikach
    vocative ambitniku ambitnicy

    1Deprecative.

    verb

    References

    1. ^ Witold Doroszewski, editor (1958–1969), “ambitnik”, in Słownik języka polskiego (in Polish), Warszawa: PWN

    Further reading