aliant

Catalan

Pronunciation

Verb

aliant

  1. gerund of aliar

Middle English

Noun

aliant

  1. alternative form of alien

Polish

Etymology

    From alians + -ant.[1][2][3] First attested in 1731.[4]

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈa.ljant/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -aljant
    • Syllabification: a‧liant

    Noun

    aliant m pers (female equivalent aliantka)

    1. ally
      Synonyms: sojusznik, sprzymierzeniec
      Antonym: wróg
    2. ally (representative of the military faction of World War Two)

    Declension

    Declension of aliant
    singular plural
    nominative aliant alianci, alianty1
    genitive alianta aliantów
    dative aliantowi aliantom
    accusative alianta aliantów
    instrumental aliantem aliantami
    locative aliancie aliantach
    vocative aliancie alianci

    1Deprecative.

    Derived terms

    adjective
    adjective
    noun

    Collocations

    References

    1. ^ Mirosław Bańko; Lidia Wiśniakowska (2021), “aliant”, in Wielki słownik wyrazów obcych, →ISBN
    2. ^ Bańkowski, Andrzej (2000), “aliant”, in Etymologiczny słownik języka polskiego [Etymological Dictionary of the Polish Language] (in Polish)
    3. ^ Witold Doroszewski, editor (1958–1969), “aliant”, in Słownik języka polskiego (in Polish), Warszawa: PWN
    4. ^ Barbara Rykiel-Kempf (02.04.2009), “ALIANT”, in Elektroniczny Słownik Języka Polskiego XVII i XVIII Wieku [Electronic Dictionary of the Polish Language of the XVII and XVIII Century]

    Further reading