wraić

Polish

Etymology

    From w- + raić.

    Pronunciation

    Verb

    wraić pf

    1. (intransitive, Malbork, Ostróda) to marry someone by moving somewhere else
      Synonym: wżenić

    Further reading

    • Kazimierz Nitsch (1907), “wraić”, in “Dyalekty polskie Prus zachodnich”, in Materyały i Prace Komisyi Językowej Akademii Umiejętności w Krakowie (in Polish), volume 3, Krakow: Akademia Umiejętności, page 393