werbownik

Polish

Etymology

    From werbować + -nik.

    Pronunciation

    • IPA(key): /vɛrˈbɔv.ɲik/
    • Rhymes: -ɔvɲik
    • Syllabification: wer‧bow‧nik

    Noun

    werbownik m pers

    1. (dated) recruiter
    2. (dated) canvasser

    Declension

    Declension of werbownik
    singular plural
    nominative werbownik werbownicy, werbowniki1
    genitive werbownika werbowników
    dative werbownikowi werbownikom
    accusative werbownika werbowników
    instrumental werbownikiem werbownikami
    locative werbowniku werbownikach
    vocative werbowniku werbownicy

    1Deprecative.

    Further reading

    • “werbownik”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “werbownik”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)