vurgun

Turkish

Etymology

    From vur- + -gun.

    Noun

    vurgun (definite accusative vurgunu, plural vurgunlar)

    1. barotrauma
    2. illegally, effortlessly, and easily earned profit: profiteering.
      Synonym: voli

    Declension

    Declension of vurgun
    singular plural
    nominative vurgun vurgunlar
    definite accusative vurgunu vurgunları
    dative vurguna vurgunlara
    locative vurgunda vurgunlarda
    ablative vurgundan vurgunlardan
    genitive vurgunun vurgunların
    Possessive forms
    nominative
    singular plural
    1st singular vurgunum vurgunlarım
    2nd singular vurgunun vurgunların
    3rd singular vurgunu vurgunları
    1st plural vurgunumuz vurgunlarımız
    2nd plural vurgununuz vurgunlarınız
    3rd plural vurgunları vurgunları
    definite accusative
    singular plural
    1st singular vurgunumu vurgunlarımı
    2nd singular vurgununu vurgunlarını
    3rd singular vurgununu vurgunlarını
    1st plural vurgunumuzu vurgunlarımızı
    2nd plural vurgununuzu vurgunlarınızı
    3rd plural vurgunlarını vurgunlarını
    dative
    singular plural
    1st singular vurgunuma vurgunlarıma
    2nd singular vurgununa vurgunlarına
    3rd singular vurgununa vurgunlarına
    1st plural vurgunumuza vurgunlarımıza
    2nd plural vurgununuza vurgunlarınıza
    3rd plural vurgunlarına vurgunlarına
    locative
    singular plural
    1st singular vurgunumda vurgunlarımda
    2nd singular vurgununda vurgunlarında
    3rd singular vurgununda vurgunlarında
    1st plural vurgunumuzda vurgunlarımızda
    2nd plural vurgununuzda vurgunlarınızda
    3rd plural vurgunlarında vurgunlarında
    ablative
    singular plural
    1st singular vurgunumdan vurgunlarımdan
    2nd singular vurgunundan vurgunlarından
    3rd singular vurgunundan vurgunlarından
    1st plural vurgunumuzdan vurgunlarımızdan
    2nd plural vurgununuzdan vurgunlarınızdan
    3rd plural vurgunlarından vurgunlarından
    genitive
    singular plural
    1st singular vurgunumun vurgunlarımın
    2nd singular vurgununun vurgunlarının
    3rd singular vurgununun vurgunlarının
    1st plural vurgunumuzun vurgunlarımızın
    2nd plural vurgununuzun vurgunlarınızın
    3rd plural vurgunlarının vurgunlarının

    Adjective

    vurgun

    1. in love
      Onun da kendisine vurgun olduğuna gönülden inanmaktadır.
      She wholeheartedly believes that he is also in love with her.

    Declension

    Predicative forms of vurgun
    present tense
    positive declarative positive interrogative
    ben (I am) vurgunum vurgun muyum?
    sen (you are) vurgunsun vurgun musun?
    o (he/she/it is) vurgun / vurgundur vurgun mu?
    biz (we are) vurgunuz vurgun muyuz?
    siz (you are) vurgunsunuz vurgun musunuz?
    onlar (they are) vurgun(lar) vurgun(lar) mı?
    past tense
    positive declarative positive interrogative
    ben (I was) vurgundum vurgun muydum?
    sen (you were) vurgundun vurgun muydun?
    o (he/she/it was) vurgundu vurgun muydu?
    biz (we were) vurgunduk vurgun muyduk?
    siz (you were) vurgundunuz vurgun muydunuz?
    onlar (they were) vurgundular vurgun muydular?
    indirect past
    positive declarative positive interrogative
    ben (I was) vurgunmuşum vurgun muymuşum?
    sen (you were) vurgunmuşsun vurgun muymuşsun?
    o (he/she/it was) vurgunmuş vurgun muymuş?
    biz (we were) vurgunmuşuz vurgun muymuşuz?
    siz (you were) vurgunmuşsunuz vurgun muymuşsunuz?
    onlar (they were) vurgunmuşlar vurgun muymuşlar?
    conditional
    positive declarative positive interrogative
    ben (if I) vurgunsam vurgun muysam?
    sen (if you) vurgunsan vurgun muysan?
    o (if he/she/it) vurgunsa vurgun muysa?
    biz (if we) vurgunsak vurgun muysak?
    siz (if you) vurgunsanız vurgun muysanız?
    onlar (if they) vurgunsalar vurgun muysalar?

    For negative forms, use the appropriate form of değil.

    Further reading

    • “vurgun”, in Turkish dictionaries, Türk Dil Kurumu