vilica

Latin

Alternative forms

Etymology

    From vīlicus + -a.

    Pronunciation

    Noun

    vīlica f (genitive vīlicae, masculine vīlicus); first declension

    1. female equivalent of vīlicus: a female overseer
    2. the wife of an overseer

    Declension

    First-declension noun.

    Verb

    vīlicā

    1. second-person singular present active imperative of vīlicō

    References

    • “vīlĭca”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “vīlica”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “vīlĭca”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • vilica, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011

    Serbo-Croatian

    Etymology

    Inherited from Proto-Slavic *vidlica.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ʋîlit͡sa/
    • Hyphenation: vi‧li‧ca

    Noun

    vȉlica f (Cyrillic spelling ви̏лица)

    1. (anatomy) jaw
      Synonym: ralje
    2. fork (for eating)
      Synonyms: vìljuška, pirun

    Declension

    Declension of vilica
    singular plural
    nominative vilica vilice
    genitive vilice vilica
    dative vilici vilicama
    accusative vilicu vilice
    vocative vilice / vilico vilice
    locative vilici vilicama
    instrumental vilicom vilicama

    Further reading

    • “vilica”, in Hrvatski jezični portal [Croatian language portal] (in Serbo-Croatian), 2006–2026