vicinus

Latin

Etymology

    From vīcus (“town, street, quarter”) + -īnus (“pertaining to”). Compare typologically Lithuanian kaimynas (< kaimas).

    Pronunciation

    Adjective

    vīcīnus (feminine vīcīna, neuter vīcīnum, comparative vīcīnior, adverb vīcīnē); first/second-declension adjective

    1. (chiefly poetic) near, neighboring
      Synonyms: propinquus, contiguus, fīnitimus, proximus
      Antonyms: longinquus, remōtus
    2. like, similar, kindred

    Declension

    First/second-declension adjective.

    Noun

    vīcīnus m (genitive vīcīnī); second declension

    1. neighbour/neighbor
      • 106 BCE – 43 BCE, Cicero, Cato Maior de Senectute 14.46:
        Quae quidem etiam in Sabīnīs persequī soleō, convīviumque vīcīnōrum cotīdiē compleō, quod ad multam noctem quam maximē possumus variō sermōne prōdūcimus.
        Indeed, even in the Sabine [country] I am accustomed to follow [these practices], and I entertain gatherings of [my] neighbors daily, which we prolong with varied conversation until late at night, as much as possible.

    Declension

    Second-declension noun.

    Derived terms

    Descendants

    • Late Latin: vēcīnus (see there for further descendants)
    • Sardinian: bichinu, vichinu (Nuorese), bixinu (Campidanese), bighinu, vighinu (Logudorese)

    See also

    References

    • “vicinus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “vicinus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "vicinus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • “vicinus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.