urzeczony

Polish

Etymology

    From urzec + -ony.

    Pronunciation

    • IPA(key): /u.ʐɛˈt͡ʂɔ.nɘ/
    • Rhymes: -ɔnɘ
    • Syllabification: u‧rze‧czo‧ny

    Adjective

    urzeczony (comparative bardziej urzeczony, superlative najbardziej urzeczony, no derived adverb)

    1. spellbound, fascinated, rapt, bewitched, entranced, enthralled, captivated (fascinated by something; entranced as if by a spell)
      Synonyms: zachwycony, zafascynowany

    Declension

    Declension of urzeczony (hard)
    singular plural
    masculine animate masculine inanimate feminine neuter virile (= masculine personal) non-virile
    nominative/vocative urzeczony urzeczona urzeczone urzeczeni urzeczone
    genitive urzeczonego urzeczonej urzeczonego urzeczonych
    dative urzeczonemu urzeczonej urzeczonemu urzeczonym
    accusative urzeczonego urzeczony urzeczoną urzeczone urzeczonych urzeczone
    instrumental urzeczonym urzeczoną urzeczonym urzeczonymi
    locative urzeczonym urzeczonej urzeczonym urzeczonych
    adjectives
    adverbs
    • urzekająco
    verbs

    Participle

    urzeczony (passive adjectival)

    1. masculine singular passive adjectival participle of urzec

    Further reading

    • “urzeczony”, in Polish dictionaries at PWN‎[1] (in Polish)