umocnit

Czech

Etymology

    From u- + mocnit.

    Pronunciation

    • IPA(key): [ˈumot͡sɲɪt]

    Verb

    umocnit pf (imperfective mocnit or umocňovat)

    1. (arithmetic) to raise

    Conjugation

    Conjugation of umocnit
    infinitive umocnit, umocniti active adjective umocnivší


    verbal noun umocnění passive adjective umocněný
    present forms indicative imperative
    singular plural singular plural
    1st person umocním umocníme — umocněme
    2nd person umocníš umocníte umocni umocněte
    3rd person umocní umocní — —

    The verb umocnit does not have present tense and the present forms are used to express future only.

    participles past participles passive participles
    singular plural singular plural
    masculine animate umocnil umocnili umocněn umocněni
    masculine inanimate umocnily umocněny
    feminine umocnila umocněna
    neuter umocnilo umocnila umocněno umocněna
    transgressives present past
    masculine singular — umocniv
    feminine + neuter singular — umocnivši
    plural — umocnivše

    Further reading