mocnit

Czech

Etymology

    From mocný + -it.

    Pronunciation

    • IPA(key): [ˈmot͡sɲɪt]

    Verb

    mocnit impf

    1. to exponentiate

    Conjugation

    Conjugation of mocnit
    infinitive mocnit, mocniti active adjective mocnící


    verbal noun mocnění passive adjective mocněný
    present forms indicative imperative
    singular plural singular plural
    1st person mocním mocníme — mocněme
    2nd person mocníš mocníte mocni mocněte
    3rd person mocní mocní — —

    The future tense: a combination of a future form of být + infinitive mocnit.

    participles past participles passive participles
    singular plural singular plural
    masculine animate mocnil mocnili mocněn mocněni
    masculine inanimate mocnily mocněny
    feminine mocnila mocněna
    neuter mocnilo mocnila mocněno mocněna
    transgressives present past
    masculine singular mocně —
    feminine + neuter singular mocníc —
    plural mocníce —

    Derived terms

    Further reading

    Romanian

    Etymology

    Past participle of mocni.

    Adjective

    mocnit m or n (feminine singular mocnită, masculine plural mocniți, feminine/neuter plural mocnite)

    1. smoldering

    Declension

    Declension of mocnit
    singular plural
    masculine neuter feminine masculine neuter feminine
    nominative-
    accusative
    indefinite mocnit mocnită mocniți mocnite
    definite mocnitul mocnita mocniții mocnitele
    genitive-
    dative
    indefinite mocnit mocnite mocniți mocnite
    definite mocnitului mocnitei mocniților mocnitelor