ufalca

Old Polish

Etymology

    From uchwalić, ufalić + -ca. First attested in 1448–1450.

    Pronunciation

    • IPA(key): (10th–15th CE) /ufa(ː)lʲt͡sʲa/
    • IPA(key): (15th CE) /ufalʲt͡sʲa/, /ufɒlʲt͡sʲa/

    Noun

    ufalca m animacy unattested

    1. (attested in Masovia, hapax legomenon) arbitrator; reconciler
      • 1895 [1448–1450], Mikołaj Suled, edited by Franciszek Piekosiński, Tłumaczenia polskie statutów ziemskich, Kodeks Świętosławów, Warka, page 3:
        Stroni, chczancz kv konczv zgodi […] przycz, w nas […] spvsczyli y poszlubyly, iako w iadnacza szlvbyonego, wfalcząn, skazacza y prziaczelskego vcladacza dayąncz […] naam […] mocz, abychom mogli […] na thi czlonki virzecz, vfalycz a skazacz, wgednacz a vrząndzicz
        [Strony, chcąc ku końcu zgody […] przyć, w nas […] spuściły i poślubiły jako w jadnacza ślubionego, w ufalcę!, skazacza i przyjacielskiego układacza dając […] nam […] moc, abychom mogli […] na ty członki wyrzec, ufalić a skazać, ujednać a urzędzić]

    Usage notes

    • Considered by some to be falca.

    Declension

    Declension of ufalca
    singular plural
    nominative — —
    genitive — —
    dative — —
    accusative ufalcę —
    instrumental — —
    locative — —
    vocative — —

    References