tuil

See also: Tuil and -túil

Dutch

Pronunciation

  • IPA(key): /tœy̯l/
  • Audio:(file)

Etymology 1

Noun

tuil m (plural tuilen, diminutive tuiltje n)

  1. bouquet of flowers

Etymology 2

Derived from Middle Dutch tuelen, tuylen (“to work”). Related to English toil, Old Frisian teula (“to labour, toil”).

Noun

tuil m (uncountable, diminutive tuiltje n)

  1. toil, work

Anagrams

Irish

Etymology

From Middle Irish tuilid, from Old Irish do·lin.

Verb

tuil (present analytic tuileann, future analytic tuilfidh, verbal noun tuile, past participle tuilte)

  1. (ambitransitive) to flood

Conjugation

Conjugation of tuil (first conjugation – A)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present tuilim tuileann tú;
tuilir†
tuileann sé, sí tuilimid; tuileann muid tuileann sibh tuileann siad;
tuilid†
a thuileann; a thuileas tuiltear
past thuil mé; thuileas thuil tú; thuilis thuil sé, sí thuileamar; thuil muid thuil sibh; thuileabhair thuil siad; thuileadar a thuil tuileadh
past habitual thuilinn /
tuilinn‡
thuilteá /
tuilteá‡
thuileadh sé, sí /
tuileadh sé, sí‡
thuilimis; thuileadh muid /
tuilimis‡; tuileadh muid‡
thuileadh sibh /
tuileadh sibh‡
thuilidís; thuileadh siad /
tuilidís‡; tuileadh siad‡
a thuileadh thuiltí /
tuiltí‡
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future tuilfidh mé;
tuilfead
tuilfidh tú;
tuilfir†
tuilfidh sé, sí tuilfimid;
tuilfidh muid
tuilfidh sibh tuilfidh siad;
tuilfid†
a thuilfidh; a thuilfeas tuilfear
conditional thuilfinn /
tuilfinn‡
thuilfeá /
tuilfeá‡
thuilfeadh sé, sí /
tuilfeadh sé, sí‡
thuilfimis; thuilfeadh muid /
tuilfimis‡; tuilfeadh muid‡
thuilfeadh sibh /
tuilfeadh sibh‡
thuilfidís; thuilfeadh siad /
tuilfidís‡; tuilfeadh siad‡
a thuilfeadh thuilfí /
tuilfí‡
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go dtuile mé;
go dtuilead†
go dtuile tú;
go dtuilir†
go dtuile sé, sí go dtuilimid;
go dtuile muid
go dtuile sibh go dtuile siad;
go dtuilid†
— go dtuiltear
past dá dtuilinn dá dtuilteá dá dtuileadh sé, sí dá dtuilimis;
dá dtuileadh muid
dá dtuileadh sibh dá dtuilidís;
dá dtuileadh siad
— dá dtuiltí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— tuilim tuil tuileadh sé, sí tuilimis tuiligí;
tuilidh†
tuilidís — tuiltear
past participle tuilte
verbal noun tuile

† archaic or dialect form
‡ dependent form

  • tóla m (“flood [literary]”)
  • tulca m (“flood, deluge”)

Mutation

Mutated forms of tuil
radical lenition eclipsis
tuil thuil dtuil

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

Further reading

Malay

Etymology

From Proto-Malayic *tuil, from Proto-Malayo-Chamic *tuil, from Proto-Malayo-Sumbawan *tuil, from (Western) Proto-Malayo-Polynesian *tuil.

Pronunciation

  • IPA(key): /tuil/, [tuel], [tuɪl]
  • Rhymes: -uel, -wel, -el

Noun

tuil (Jawi spelling توءيل, plural tuil-tuil)

  1. (mechanics) lever (rigid piece)
    Synonyms: pengumpil, pengungkil, pengungkit, tuas

Scots

Etymology

From Middle English tool, tol, from Old English tōl (“tool, implement, instrument”, literally “that with which one prepares something”), perhaps borrowed from Old Norse tól, but at any rate ultimately from Proto-Germanic *tōlą (“that which is used in preparation, tool”), from Proto-Indo-European *dewh₂- (“to tie to, secure”).

Pronunciation

  • IPA(key): /tøl/, /tɪl/

Noun

tuil (plural tuils)

  1. tool

Scottish Gaelic

Etymology

From Old Irish tuile, verbal noun of Old Irish do·lin.

Pronunciation

  • IPA(key): /tul/

Noun

tuil f (genitive singular tuile, nominative plural tuiltean)

  1. flood, deluge, torrent

Derived terms

Mutation

Mutation of tuil
radical lenition
tuil thuil

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Scottish Gaelic.
All possible mutated forms are displayed for convenience.