suscitare

See also: suscitaré

Italian

Etymology

Borrowed from Latin suscitāre.

Pronunciation

  • IPA(key): /suʃ.ʃiˈta.re/
  • Rhymes: -are
  • Hyphenation: su‧sci‧tà‧re

Verb

suscitàre (first-person singular present sùscito, first-person singular past historic suscitài, past participle suscitàto, auxiliary avére)

  1. (transitive) to provoke
  2. (transitive) to arouse

Conjugation

Derived terms

  • suscitabulo
  • suscitatore
  • suscitazione
  • susta

Anagrams

Latin

Verb

suscitāre

  1. inflection of suscitō:
    1. present active infinitive
    2. second-person singular present passive imperative/indicative

Romanian

Etymology

    From suscita + -re.

    Noun

    suscitare f (plural suscitări)

    1. suscitation

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative suscitare suscitarea suscitări suscitările
    genitive-dative suscitări suscitării suscitări suscitărilor
    vocative suscitare, suscitareo suscitărilor

    References

    • suscitare in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN

    Spanish

    Verb

    suscitare

    1. first/third-person singular future subjunctive of suscitar