spontaniczny

Polish

Etymology

    From Late Latin spontāneus + Polish -ny.

    Pronunciation

    • IPA(key): /spɔn.taˈɲit͡ʂ.nɘ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -it͡ʂnɘ
    • Syllabification: spon‧ta‧nicz‧ny

    Adjective

    spontaniczny (comparative bardziej spontaniczny, superlative najbardziej spontaniczny, derived adverb spontanicznie)

    1. spontaneous, voluntary (self-generated; happening without any apparent external cause)
      Synonym: samorzutny
    2. spontaneous (arising from a momentary impulse)
      Synonym: odruchowy

    Declension

    Declension of spontaniczny (hard)
    singular plural
    masculine animate masculine inanimate feminine neuter virile (= masculine personal) non-virile
    nominative/vocative spontaniczny spontaniczna spontaniczne spontaniczni spontaniczne
    genitive spontanicznego spontanicznej spontanicznego spontanicznych
    dative spontanicznemu spontanicznej spontanicznemu spontanicznym
    accusative spontanicznego spontaniczny spontaniczną spontaniczne spontanicznych spontaniczne
    instrumental spontanicznym spontaniczną spontanicznym spontanicznymi
    locative spontanicznym spontanicznej spontanicznym spontanicznych

    Derived terms

    Further reading

    • “spontaniczny”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “spontaniczny”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)