sladaigh

Irish

Etymology 1

From slad +‎ -igh (verbal suffix).

Verb

sladaigh (present analytic sladaíonn, future analytic sladóidh, verbal noun sladú, past participle sladaithe)

  1. (ambitransitive) alternative form of slad (“plunder, pillage, loot; devastate, destroy”)
Conjugation
Conjugation of sladaigh (second conjugation)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present sladaím sladaíonn tú;
sladaír†
sladaíonn sé, sí sladaímid;
sladaíonn muid
sladaíonn sibh sladaíonn siad;
sladaíd†
a shladaíonn; a shladaíos sladaítear
past shladaigh mé; shladaíos shladaigh tú; shladaís shladaigh sé, sí shladaíomar; shladaigh muid shladaigh sibh; shladaíobhair shladaigh siad; shladaíodar a shladaigh sladaíodh
past habitual shladaínn /
sladaínn‡
shladaíteá /
sladaíteá‡
shladaíodh sé, sí /
sladaíodh sé, sí‡
shladaímis; shladaíodh muid /
sladaímis‡; sladaíodh muid‡
shladaíodh sibh /
sladaíodh sibh‡
shladaídís; shladaíodh /
sladaídís‡; sladaíodh siad‡
a shladaíodh shladaítí /
sladaítí‡
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future sladóidh mé;
sladód;
sladóchaidh mé†
sladóidh tú;
sladóir†;
sladóchaidh tú†
sladóidh sé, sí;
sladóchaidh sé, sí†
sladóimid;
sladóidh muid;
sladóchaimid†;
sladóchaidh muid†
sladóidh sibh;
sladóchaidh sibh†
sladóidh siad;
sladóid†;
sladóchaidh siad†
a shladóidh; a shladós; a shladóchaidh†; a shladóchas† sladófar; sladóchar†
conditional shladóinn; shladóchainn† /
sladóinn‡; sladóchainn†‡
shladófá; shladóchthᆠ/
sladófá‡; sladóchthᆇ
shladódh sé, sí; shladóchadh sé, s토/
sladódh sé, sí‡; sladóchadh sé, s톇
shladóimis; shladódh muid; shladóchaimis†; shladóchadh muid† /
sladóimis‡; sladódh muid‡; sladóchaimis†‡; sladóchadh muid†‡
shladódh sibh; shladóchadh sibh† /
sladódh sibh‡; sladóchadh sibh†‡
shladóidís; shladódh siad; shladóchaidís†; shladóchadh siad† /
sladóidís‡; sladódh siad‡; sladóchaidís†‡; sladóchadh siad†‡
a shladódh; a shladóchadh† shladófaí; shladóchtha토/
sladófaí‡; sladóchtha톇
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go sladaí mé;
go sladaíod†
go sladaí tú;
go sladaír†
go sladaí sé, sí go sladaímid;
go sladaí muid
go sladaí sibh go sladaí siad;
go sladaíd†
— go sladaítear
past dá sladaínn dá sladaíteá dá sladaíodh sé, sí dá sladaímis;
dá sladaíodh muid
dá sladaíodh sibh dá sladaídís;
dá sladaíodh siad
— dá sladaítí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— sladaím sladaigh sladaíodh sé, sí sladaímis sladaígí;
sladaídh†
sladaídís — sladaítear
past participle sladaithe
verbal noun sladú

† archaic or dialect form
‡ dependent form

Etymology 2

Adjective

sladaigh

  1. genitive/vocative singular masculine of sladach (“plundering, pillaging, looting; devastating, destructive”)

Mutation

Mutated forms of sladaigh
radical lenition eclipsis
sladaigh shladaigh
after an, tsladaigh
not applicable

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

Further reading