serralia
Latin
Alternative forms
Etymology
From a variation sarralia (mentioned by Papias of Hierapolis (c. AD 60 – c. 130)), of further unknown origin. A hypothesis by Isidore of Seville (much later, between 600–625, see quotations) derives it as the neuter plural of *serrālis, from serra (“saw”) + -ālis (suffix forming adjectives).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [sɛrˈraː.li.a]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [serˈraː.li.a]
Noun
serrālia f (genitive serrāliae); first declension (Late Latin)
- a type of wild lettuce
- c. 600 CE – 625 CE, Isidorus Hispalensis, Etymologiae 17.10.11:
- Lactuca dicta est quod abundantia lactis exuberet, seu quia lacte nutrientes feminas inplet. Haec et in viris Veneris usum coercet. Lactuca agrestis est quam serraliam nominamus, quod dorsum eius in modum serrae est.
- (please add an English translation of this quotation)
- Lactuca dicta est quod abundantia lactis exuberet, seu quia lacte nutrientes feminas inplet. Haec et in viris Veneris usum coercet. Lactuca agrestis est quam serraliam nominamus, quod dorsum eius in modum serrae est.
Declension
First-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | serrālia | serrāliae |
| genitive | serrāliae | serrāliārum |
| dative | serrāliae | serrāliīs |
| accusative | serrāliam | serrāliās |
| ablative | serrāliā | serrāliīs |
| vocative | serrālia | serrāliae |
Descendants
- Spanish: cerraja
References
- “serralia”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.