sarralia
Latin
Etymology
Uncertain, see serrālia. Only mentioned in Papias of Hierapolis (c. AD 60 – c. 130).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [sarˈra.li.a]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [sarˈraː.li.a]
Noun
sarralia f (genitive sarraliae); first declension (Late Latin)
Declension
First-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | sarralia | sarraliae |
| genitive | sarraliae | sarraliārum |
| dative | sarraliae | sarraliīs |
| accusative | sarraliam | sarraliās |
| ablative | sarraliā | sarraliīs |
| vocative | sarralia | sarraliae |
References
- “sarralia”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
- "sarralia", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)