seiungo

Latin

Alternative forms

Etymology

    From sē- (privative prefix) + iungō (“join”).

    Pronunciation

    Verb

    sēiungō (present infinitive sēiungere, perfect active sēiūnxī, supine sēiūnctum); third conjugation

    1. to separate, sever or disunite
      • 45 BCE, Cicero, Tusculanae disputationes 4.29:
        Sed in animo tantum modo cogitatione possumus morbum ab aegrotatione seiungere, vitiositas autem est habitus aut adfectio in tota vita inconstans et a se ipsa dissentiens.
        (please add an English translation of this quotation)
    2. to exclude

    Conjugation

    Descendants

    • English: sejoin

    References

    • “sejungo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “seiungo”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers