rytownik

Polish

Etymology

    From rytować + -nik.

    Pronunciation

    • IPA(key): /rɘˈtɔv.ɲik/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔvɲik
    • Syllabification: ry‧tow‧nik

    Noun

    rytownik m pers

    1. engraver
      Synonyms: grawer, sztycharz

    Declension

    Declension of rytownik
    singular plural
    nominative rytownik rytownicy, rytowniki1
    genitive rytownika rytowników
    dative rytownikowi rytownikom
    accusative rytownika rytowników
    instrumental rytownikiem rytownikami
    locative rytowniku rytownikach
    vocative rytowniku rytownicy

    1Deprecative.

    Derived terms

    adjective
    • rytowniczy
    noun
    • rytownictwo
    verb

    Further reading

    • “rytownik”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “rytownik”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)