ruń

See also: Appendix:Variations of "run"

Polish

Pronunciation

 
  • IPA(key): /ˈruɲ/
  • Rhymes: -uɲ
  • Syllabification: ruń

Etymology 1

    (This etymology is missing or incomplete. Please add to it, or discuss it at the Etymology scriptorium.)

    Noun

    ruń f

    1. (literary) short, dense vegetation
    2. (Kociewie) grass sprouting on a ploughed field
    Declension
    Declension of ruń
    singular
    nominative ruń
    genitive runi
    dative runi
    accusative ruń
    instrumental runią
    locative runi
    vocative runi
    verbs
    • runić impf
    • runieć impf

    Etymology 2

      See the etymology of the corresponding lemma form.

      Verb

      ruń

      1. second-person singular imperative of runąć

      Further reading

      • “ruń”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
      • “ruń”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)
      • Dr Nadmorski (Józef Łęgowski) (1889), “ruń”, in “Spis wyrazów właściwych gwarze malborskiej i kociewskiej”, in Wisła. Miesięcznik Geograficzno-Etnograficzny (in Polish), volume 3 z.4, page 747
      • Gustaw Pobłocki (1887), “ruń”, in Słownik kaszubski z dodatkiem idyotyzmów chełmińskich i kociewskich (in Polish), 2 edition, Chełmno, page 157