ruń
See also: Appendix:Variations of "run"
Polish
Pronunciation
- Rhymes: -uɲ
- Syllabification: ruń
Etymology 1
(This etymology is missing or incomplete. Please add to it, or discuss it at the Etymology scriptorium.)
Noun
ruń f
Declension
| singular | |
|---|---|
| nominative | ruń |
| genitive | runi |
| dative | runi |
| accusative | ruń |
| instrumental | runią |
| locative | runi |
| vocative | runi |
Related terms
verbs
- runić impf
- runieć impf
Etymology 2
See the etymology of the corresponding lemma form.
Verb
ruń
- second-person singular imperative of runąć
Further reading
- “ruń”, in Wielki słownik języka polskiego[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
- “ruń”, in Polish dictionaries at PWN[2] (in Polish)
- Dr Nadmorski (Józef Łęgowski) (1889), “ruń”, in “Spis wyrazów właściwych gwarze malborskiej i kociewskiej”, in Wisła. Miesięcznik Geograficzno-Etnograficzny (in Polish), volume 3 z.4, page 747
- Gustaw Pobłocki (1887), “ruń”, in Słownik kaszubski z dodatkiem idyotyzmów chełmińskich i kociewskich (in Polish), 2 edition, Chełmno, page 157