rozsoudit

Czech

Etymology

    From roz- + soudit.

    Pronunciation

    • IPA(key): [ˈrosou̯ɟɪt]

    Verb

    rozsoudit pf (imperfective rozsuzovat)

    1. to adjudicate

    Conjugation

    Conjugation of rozsoudit
    infinitive rozsoudit, rozsouditi active adjective rozsoudivší


    verbal noun rozsouzení passive adjective rozsouzený
    present forms indicative imperative
    singular plural singular plural
    1st person rozsoudím rozsoudíme — rozsuďme
    2nd person rozsoudíš rozsoudíte rozsuď rozsuďte
    3rd person rozsoudí rozsoudí — —

    The verb rozsoudit does not have present tense and the present forms are used to express future only.

    participles past participles passive participles
    singular plural singular plural
    masculine animate rozsoudil rozsoudili rozsouzen rozsouzeni
    masculine inanimate rozsoudily rozsouzeny
    feminine rozsoudila rozsouzena
    neuter rozsoudilo rozsoudila rozsouzeno rozsouzena
    transgressives present past
    masculine singular — rozsoudiv
    feminine + neuter singular — rozsoudivši
    plural — rozsoudivše

    Further reading