riuta

Old Swedish

Etymology

From Old Norse hrjóta, from Proto-Germanic *hreutaną.

Verb

riūta

  1. to bellow or roar
  2. to scream or shout angrily

Conjugation

Conjugation of riūta (strong)
present past
infinitive riūta —
participle riūtandi, riūtande rutin
active voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk riūter riūti, riūte — rø̄t ruti, rute
þū riūter riūti, riūte riūt *rø̄st ruti, rute
han riūter riūti, riūte — rø̄t ruti, rute
vīr riūtum, riūtom riūtum, riūtom riūtum, riūtom rutum, rutom rutum, rutom
īr riūtin riūtin riūtin rutin rutin
þēr riūta riūtin — rutu, ruto rutin
mediopassive voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk riūts riūtis, riūtes — rø̄ts rutis, rutes
þū riūts riūtis, riūtes — *rø̄sts rutis, rutes
han riūts riūtis, riūtes — rø̄ts rutis, rutes
vīr riūtums, -oms riūtums, riūtoms — rutums, rutoms rutums, rutoms
īr riūtins riūtins — rutins rutins
þēr riūtas riūtins — rutus, rutos rutins

Descendants

  • Swedish: ryta