recingo

Italian

Pronunciation

  • IPA(key): /reˈt͡ʃin.ɡo/
  • Rhymes: -inɡo
  • Hyphenation: re‧cìn‧go

Verb

recingo

  1. first-person singular present indicative of recingere

Anagrams

Latin

Etymology

    From re- + cingō.

    Pronunciation

    Verb

    recingō (present infinitive recingere, perfect active recinxī, supine recinctum); third conjugation

    1. to ungird, loosen, undo
    2. to gird again, refasten

    Conjugation

    References

    • “recingo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “recingo”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • (ambiguous) in a straight line: recta (regione, via); in directum
      • (ambiguous) you were right in...; you did right to..: recte, bene fecisti quod...
      • (ambiguous) a good conscience: conscientia recta, recte facti (factorum), virtutis, bene actae vitae, rectae voluntatis
      • (ambiguous) to congratulate oneself on one's clear conscience: conscientia recte factorum erigi
      • (ambiguous) quite rightly: et recte (iure, merito)
      • (ambiguous) quite rightly: et recte (iure) quidem
      • (ambiguous) quite rightly: recte, iure id quidem
      • (ambiguous) legitimately; with the fullest right: iustissime, rectissime