răpuitor

Romanian

Etymology

    From răpune + -itor.

    Noun

    răpuitor m (plural răpuitori)

    1. enchanter

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative răpuitor răpuitorul răpuitori răpuitorii
    genitive-dative răpuitor răpuitorului răpuitori răpuitorilor
    vocative răpuitorule răpuitorilor