rúsc

Irish

Pronunciation

  • IPA(key): /ɾˠuːsˠk/

Etymology 1

    From Old Irish rúsc (compare Scottish Gaelic rùsg, Manx roost), from Proto-Celtic *rūskos (compare Welsh rhisgl).

    Noun

    rúsc m (genitive singular rúisc, nominative plural rúisc)

    1. bark (of a tree)
    2. vessel made of bark
    Declension
    Declension of rúsc (first declension)
    bare forms
    singular plural
    nominative rúsc rúisc
    vocative a rúisc a rúsca
    genitive rúisc rúsc
    dative rúsc rúisc
    forms with the definite article
    singular plural
    nominative an rúsc na rúisc
    genitive an rúisc na rúsc
    dative leis an rúsc
    don rúsc
    leis na rúisc
    Synonyms
    Derived terms

    Etymology 2

    Verb

    rúsc (present analytic rúscann, future analytic rúscfaidh, verbal noun rúscadh, past participle rúscthe)

    1. alternative form of rúisc (“poke; decorticate; trounce”)
    Conjugation
    Conjugation of rúsc (first conjugation – A)
    indicative singular plural direct relative autonomous
    first second third first second third
    present rúscaim rúscann tú;
    rúscair†
    rúscann sé, sí rúscaimid; rúscann muid rúscann sibh rúscann siad;
    rúscaid†
    a rúscann; a rúscas rúsctar
    past rúsc mé; rúscas rúsc tú; rúscais rúsc sé, sí rúscamar; rúsc muid rúsc sibh; rúscabhair rúsc siad; rúscadar a rúsc rúscadh
    past habitual rúscainn rúsctá rúscadh sé, sí rúscaimis; rúscadh muid rúscadh sibh rúscaidís; rúscadh siad a rúscadh rúsctaí
    singular plural direct relative autonomous
    first second third first second third
    future rúscfaidh mé;
    rúscfad
    rúscfaidh tú;
    rúscfair†
    rúscfaidh sé, sí rúscfaimid;
    rúscfaidh muid
    rúscfaidh sibh rúscfaidh siad;
    rúscfaid†
    a rúscfaidh; a rúscfas rúscfar
    conditional rúscfainn rúscfá rúscfadh sé, sí rúscfaimis; rúscfadh muid rúscfadh sibh rúscfaidís; rúscfadh siad a rúscfadh rúscfaí
    subjunctive singular plural direct relative autonomous
    first second third first second third
    present go rúsca mé;
    go rúscad†
    go rúsca tú;
    go rúscair†
    go rúsca sé, sí go rúscaimid;
    go rúsca muid
    go rúsca sibh go rúsca siad;
    go rúscaid†
    — go rúsctar
    past dá rúscainn dá rúsctá dá rúscadh sé, sí dá rúscaimis;
    dá rúscadh muid
    dá rúscadh sibh dá rúscaidís;
    dá rúscadh siad
    — dá rúsctaí
    imperative singular plural direct relative autonomous
    first second third first second third
    — rúscaim rúsc rúscadh sé, sí rúscaimis rúscaigí;
    rúscaidh†
    rúscaidís — rúsctar
    past participle rúsctha
    verbal noun rúscadh

    † archaic or dialect form
    ‡ dependent form

    Further reading

    Old Irish

    Etymology

      From Proto-Celtic *rūskos (compare Welsh rhisgl).

      Pronunciation

      • IPA(key): /ˈruːsk/

      Noun

      rúsc m (genitive rúisc, no plural)

      1. bark (of a tree)
      2. basket
      3. covering

      Inflection

      Masculine o-stem
      singular dual plural
      nominative rúsc — —
      vocative rúisc — —
      accusative rúscN — —
      genitive rúiscL — —
      dative rúscL — —
      Initial mutations of a following adjective:
      • H = triggers aspiration
      • L = triggers lenition
      • N = triggers nasalization

      Descendants

      • Irish: rúsc
      • Manx: roost
      • Scottish Gaelic: rùsg
      • ⇒ Middle Irish: *rúiscid

      Mutation

      Mutation of rúsc
      radical lenition nasalization
      rúsc
      also rrúsc in h-prothesis environments
      rúsc
      pronounced with /ɾ-/
      rúsc
      also rrúsc

      Note: Certain mutated forms of some words can never occur in Old Irish.
      All possible mutated forms are displayed for convenience.

      Further reading