quatefacio

Latin

Etymology

    From quatiō + faciō.

    Pronunciation

    Verb

    quatefaciō (present infinitive quatefacere, perfect active quatefēcī, supine quatefactum); third (-iō variant) conjugation

    1. (transitive) to shake someone's position; cause to waver, weaken
      • 46 BCE, Cicero, Brutus 17.4:
        perrexi tamen Romamque perveni nulloque praesidio quatefeci Antonium contraque eius arma nefanda praesidia quae oblata sunt Caesaris consilio et auctoritate firmavi
        Nevertheless, I proceeded and came to Rome, and—with no help—I shook Antony's position and strengthened our defenses against his nefarious arms which were placed in our way by the judgement and authority of Caesar

    Conjugation

    References

    • “quatefacio”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • quatefacio in Georges, Karl Ernst; Georges, Heinrich (1913–1918), Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8th edition, volume 2, Hahnsche Buchhandlung
    • “quatefacio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Harm Pinkster, editor (2018), “quatefacio”, in Woordenboek Latijn/Nederlands‎[1], 7th revised edition, Amsterdam: Amsterdam University Press, →ISBN, →OCLC
    • Gonçalves, Joaquim Affonso (1936), “quatefacio”, in Lexicon Magnum Latino-Sinicum‎[2], 3rd edition, Peking: Typis Congregationis Missionis