putrefacio

Latin

Etymology

    From puter + faciō.

    Pronunciation

    Verb

    putrefaciō (present infinitive putrefacere, perfect active putrefēcī, supine putrefactum); third (-iō variant) conjugation, suppletive

    1. to rot or putrefy
      • 4th c./5th c. AD, Palladius, Opus agriculturae 1.33.1:
        Vmor abundans hoc praestabit stercori, ut, si qua insunt spinarum semina, putrefiant.
        (please add an English translation of this quotation)
    2. to soften
      • 27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 21.37.2:
        […] cum et uis uenti apta faciendo igni coorta esset, succendunt ardentiaque saxa infuso aceto putrefaciunt.
        • 1905 translation by Canon William Masfen Roberts
          When the rock was red hot they poured vinegar upon it to disintegrate it.

    Conjugation

    Derived terms

    Descendants

    • Italian: putrefare
    • Portuguese: putrefazer

    References

    • “putrefacio”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “putrefacio”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “putrefacio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.