przymówca

See also: przymówcą

Old Polish

Etymology

    From przymówić + -ca. First attested in the fifteenth century.

    Pronunciation

    • IPA(key): (10th–15th CE) /pr̝imɔːft͡sʲa/
    • IPA(key): (15th CE) /pr̝imoft͡sʲa/

    Noun

    przymówca m animacy unattested

    1. spokesperson, legal advocate
      • 1914 [Fifteenth century], Eugeniusz Barwiński, Ludwik Birkenmajer, Jan Łoś, editors, Sprawozdanie z poszukiwań w Szwecji dokonanych z ramienia Akademii Umiejętności‎[1], page 50:
        Przymowcza advocatum (I Jo 2, 1)
        [Przymowca advocatum (I Jo 2, 1)]
    adjective
    verbs

    Descendants

    • Polish: przymówca

    References

    Polish

    Etymology

      Inherited from Old Polish przymówca. By surface analysis, przymówić + -ca.

      Pronunciation

      • IPA(key): /pʂɘˈmuf.t͡sa/
      • Rhymes: -uft͡sa
      • Syllabification: przy‧mów‧ca

      Noun

      przymówca m pers

      1. (obsolete) assistant in a court case
      2. (obsolete) teaser, verbal bully
        Synonym: przymawiacz
      3. (Middle Polish) insulter, derider, slanderer
      4. (Middle Polish) proponent
        Synonym: orędownik

      Declension

      Declension of przymówca
      singular plural
      nominative przymówca przymówcy, przymówce1
      genitive przymówcy przymówców
      dative przymówcy przymówcom
      accusative przymówcę przymówców
      instrumental przymówcą przymówcami
      locative przymówcy przymówcach
      vocative przymówco przymówcy

      1Deprecative.

      adjective
      verbs

      Further reading