przyboczny

Polish

Etymology

    From przy- + bok + -ny. First attested in the 16th century.[1]

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /pʂɘˈbɔt͡ʂ.nɘ/
    • (Middle Polish) IPA(key): (16th c.) /pr̝ɨˈbɔt͡ʂ.nɨ/, (17th–18th c.) /pʂɨˈbɔt͡ʂ.nɨ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔt͡ʂnɘ
    • Syllabification: przy‧bocz‧ny

    Adjective

    przyboczny (not comparable, no derived adverb)

    1. (obsolete) adjacent, adjoining
      Synonyms: przyległy, sąsiedni

    Declension

    Declension of przyboczny (hard)
    singular plural
    masculine animate masculine inanimate feminine neuter virile (= masculine personal) non-virile
    nominative/vocative przyboczny przyboczna przyboczne przyboczni przyboczne
    genitive przybocznego przybocznej przybocznego przybocznych
    dative przybocznemu przybocznej przybocznemu przybocznym
    accusative przybocznego przyboczny przyboczną przyboczne przybocznych przyboczne
    instrumental przybocznym przyboczną przybocznym przybocznymi
    locative przybocznym przybocznej przybocznym przybocznych

    Noun

    przyboczny m pers (female equivalent przyboczna)

    1. (scouting) assistant leader
      Hypernym: zastępca
    2. (obsolete) adjunct, attendant
      Synonym: (archaic) przybocznik

    Declension

    Declension of przyboczny
    singular plural
    nominative przyboczny przyboczni, przyboczne1
    genitive przybocznego przybocznych
    dative przybocznemu przybocznym
    accusative przybocznego przybocznych
    instrumental przybocznym przybocznymi
    locative przybocznym przybocznych
    vocative przyboczny przyboczni

    1Deprecative.

    nouns
    • przybocze
    • przybocznik

    References

    1. ^ Maria Renata Mayenowa, et al., editors (2010-2023), “przyboczny”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]

    Further reading

    • “przyboczny”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “przyboczny”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)