przedmówca

Polish

Etymology

    From przed- +‎ mówca. Calque of German Vorredner.[1] First attested in 1564.[2]

    Pronunciation

    • IPA(key): /pʂɛdˈmuf.t͡sa/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -uft͡sa
    • Syllabification: przed‧mów‧ca

    Noun

    przedmówca m pers (female equivalent przedmówczyni)

    1. previous speaker (especially one's own)
    2. (Middle Polish) prologist

    Declension

    Declension of przedmówca
    singular plural
    nominative przedmówca przedmówcy, przedmówce1
    genitive przedmówcy przedmówców
    dative przedmówcy przedmówcom
    accusative przedmówcę przedmówców
    instrumental przedmówcą przedmówcami
    locative przedmówcy przedmówcach
    vocative przedmówco przedmówcy

    1Deprecative.

    adjective
    verbs

    References

    1. ^ Bańkowski, Andrzej (2000), “przedmówca”, in Etymologiczny słownik języka polskiego [Etymological Dictionary of the Polish Language] (in Polish)
    2. ^ Maria Renata Mayenowa, et al., editors (2010-2023), “przedmowca”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]

    Further reading