privativus
Latin
Etymology
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [priː.waːˈtiː.wʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [pri.vaˈtiː.vus]
Adjective
prīvātīvus (feminine prīvātīva, neuter prīvātīvum); first/second-declension adjective
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | prīvātīvus | prīvātīva | prīvātīvum | prīvātīvī | prīvātīvae | prīvātīva | |
| genitive | prīvātīvī | prīvātīvae | prīvātīvī | prīvātīvōrum | prīvātīvārum | prīvātīvōrum | |
| dative | prīvātīvō | prīvātīvae | prīvātīvō | prīvātīvīs | |||
| accusative | prīvātīvum | prīvātīvam | prīvātīvum | prīvātīvōs | prīvātīvās | prīvātīva | |
| ablative | prīvātīvō | prīvātīvā | prīvātīvō | prīvātīvīs | |||
| vocative | prīvātīve | prīvātīva | prīvātīvum | prīvātīvī | prīvātīvae | prīvātīva | |
Further reading
- “privativus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.