plak

See also: Plak, plâk, and plāk-

Albanian

Alternative forms

Etymology

Inherited from Proto-Indo-European *pelH-ko-s, a formation *pelH- (“gray”) +‎ *-kos. Closely akin to Lithuanian pi̇̀lkas (“grey”), which reflects *pl̥H-ko-s.[1][2][3]

Pronunciation

  • (Tosk) IPA(key): [ˈplak]
  • (Gheg) IPA(key): [ˈpʎak]
  • (Gheg) IPA(key): [ˈcçæk]
  • Rhymes: -ak

Noun

plak m (plural pleq)

  1. old man, elder
    Coordinate term: plakë f
  2. (colloquial) paterfamilias, head of household, father
    Synonym: zot shtëpie
  3. (colloquial or historical) village elder or chief, who settled disputes and dealt with the community's affairs
    Synonyms: prijës, udhëheqës
  4. (colloquial) scarecrow
    Synonym: dordolec
  5. mandrake (Mandragora)
    Synonym: madërgonë
  6. (literary) king, chieftain
    Synonyms: mbret, prift
  7. (card games) king
    Synonym: mbret

Declension

Declension of plak
singular plural
indefinite definite indefinite definite
nominative plak plaku pleq pleqtë
accusative plakun
dative plaku plakut pleqve pleqve
ablative pleqsh

Alternative forms

  • pjak — dialectal

Derived terms

  • derroplak
  • kryeplak
  • mplak
  • plakaman
  • plakarec
  • plakaruq
  • plakarush
  • plakë
  • plakneshë
  • plakojë
  • plakosh
  • plakruq
  • plakush
  • pleqëri
  • pleqësi
  • pleqnar

Adjective

plak (feminine plakë, plural pleq)

  1. old, elderly
    Synonyms: i vjetër, i moshuar, i lashtë
  2. (colloquial) aged, old (of plants)
    Synonyms: i moçëm, i vjetër
  3. (colloquial) withered, shriveled, gone bad (of vegetables)
    Synonym: i fishkur
    Synonym: i njomë
  4. (figurative) wise, sage, experienced
    Synonym: i vjetër

Verb

plak (aorist plaka, participle plakur) (transitive)

  1. to make old, make age
    Synonyms: vjetroj, mplak
  2. (colloquial) to spend, pass (time)
    Synonyms: kaloj, ngrys
  3. (colloquial) to be late, make wait
    Synonym: vonoj
  4. (mediopassive voice) See plakem.

Derived terms

References

  1. ^ Orel, Vladimir (1998), “plak”, in Albanian Etymological Dictionary, Leiden; Boston; Cologne: Brill, →ISBN, page 332
  2. ^ “pìlkas” in Hock et al., Altlitauisches etymologisches Wörterbuch 2.0 (online, 2020–); p. 888 in ALEW 1.1 (online, 2019).
  3. ^ Schumacher, Stefan; Matzinger, Joachim (2013), Die Verben des Altalbanischen: Belegwörterbuch, Vorgeschichte und Etymologie (Albanische Forschungen; 33) (in German), Wiesbaden: Otto Harrassowitz, →ISBN, page 230

Further reading

Czech

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈplak]
  • Rhymes: -ak

Noun

plak m inan

  1. plaque (on teeth)

Declension

This noun needs an inflection-table template.

Further reading

Dutch

Pronunciation

  • IPA(key): /plɑk/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: plak
  • Rhymes: -ɑk

Etymology 1

Probably related to plek (“spot”).

Noun

plak f (plural plakken, diminutive plakje n)

  1. a slice, rasher (of bacon or cheese), slab (of chocolate)
    Ik heb een cake gebakken, wil je een plak?
    I've baked a cake, would you like a slice?
  2. various disk-shaped objects resembling such a slice
    1. a medal
    2. a specific coin
Synonyms
Descendants
  • → Papiamentu: plaka

Etymology 2

Borrowed from French plaque.

Noun

plak f (uncountable, no diminutive)

  1. plaque on teeth
    Synonym: tandplaque
Derived terms
Descendants
  • → Indonesian: plak
  • → Papiamentu: plak

Etymology 3

From plakken.

Noun

plak f or m (plural plakken, diminutive plakje n)

  1. a ferule, flat solid wooden punitive implement, usually applied on the hand(s)
Derived terms
  • de plak zwaaien
  • onder de plak liggen

Etymology 4

See the etymology of the corresponding lemma form.

Verb

plak

  1. inflection of plakken:
    1. first-person singular present indicative
    2. (in case of inversion) second-person singular present indicative
    3. imperative

References

  • M. J. Koenen & J. Endepols, Verklarend Handwoordenboek der Nederlandse Taal (tevens Vreemde-woordentolk), Groningen, Wolters-Noordhoff, 1969 (26th edition) [Dutch dictionary in Dutch]

Anagrams

Indonesian

Etymology

Borrowed from Dutch plak, from French plaque, from Middle Dutch placken (“to patch, beat metal into a thin plate”), from placke (“disk, patch, stain”), from *Old Dutch plagga (“patch”), from Proto-Germanic *plaggą (“patch”).

Pronunciation

Noun

plak (plural plak-plak)

  1. (biology, medicine, pathology) plaque:
    1. (virology) a clearing in a bacterial lawn caused by a virus.
    2. (dermatology) a broad patch of abnormal tissue distinguishable from surrounding tissue, especially a broad papule (“inflamed, irritated patch”) on the skin
    3. (cardiology) an abnormal accumulation of material in or on an organ of the body, often associated with disease

Derived terms

  • plak amiloid
  • plak eritematosa
  • plak gigi
  • plak kolesterol

Further reading

Tok Pisin

Etymology 1

From English flag.

Noun

plak

  1. flag

Etymology 2

From English plug.

Noun

plak

  1. plug; spark plug

Turkish

Etymology

    Inherited from Ottoman Turkish پلاق (plak), borrowed from French plaque. Doublet of plaka.

    Noun

    plak (definite accusative plağı, plural plaklar)

    1. gramophone record, vinyl record

    Declension

    Declension of plak
    singular plural
    nominative plak plaklar
    definite accusative plağı plakları
    dative plağa plaklara
    locative plakta plaklarda
    ablative plaktan plaklardan
    genitive plağın plakların
    Possessive forms
    nominative
    singular plural
    1st singular plağım plaklarım
    2nd singular plağın plakların
    3rd singular plağı plakları
    1st plural plağımız plaklarımız
    2nd plural plağınız plaklarınız
    3rd plural plakları plakları
    definite accusative
    singular plural
    1st singular plağımı plaklarımı
    2nd singular plağını plaklarını
    3rd singular plağını plaklarını
    1st plural plağımızı plaklarımızı
    2nd plural plağınızı plaklarınızı
    3rd plural plaklarını plaklarını
    dative
    singular plural
    1st singular plağıma plaklarıma
    2nd singular plağına plaklarına
    3rd singular plağına plaklarına
    1st plural plağımıza plaklarımıza
    2nd plural plağınıza plaklarınıza
    3rd plural plaklarına plaklarına
    locative
    singular plural
    1st singular plağımda plaklarımda
    2nd singular plağında plaklarında
    3rd singular plağında plaklarında
    1st plural plağımızda plaklarımızda
    2nd plural plağınızda plaklarınızda
    3rd plural plaklarında plaklarında
    ablative
    singular plural
    1st singular plağımdan plaklarımdan
    2nd singular plağından plaklarından
    3rd singular plağından plaklarından
    1st plural plağımızdan plaklarımızdan
    2nd plural plağınızdan plaklarınızdan
    3rd plural plaklarından plaklarından
    genitive
    singular plural
    1st singular plağımın plaklarımın
    2nd singular plağının plaklarının
    3rd singular plağının plaklarının
    1st plural plağımızın plaklarımızın
    2nd plural plağınızın plaklarınızın
    3rd plural plaklarının plaklarının

    Derived terms

    • taş plak

    Further reading

    Volapük

    Noun

    plak (genitive plaka, plural plaks)

    1. experience

    Declension

    Declension of plak
    Singular Plural
    Nominative plak plaks
    Genitive plaka plakas
    Dative plake plakes
    Accusative plaki plakis
    Predicative1 plaku plakus
    Vocative o plak o plaks
    1. Introduced in Volapük Nulik.

    West Frisian

    Etymology

    Either from Old Frisian plekk or Dutch plek, plak, both ultimately from Proto-Germanic *plakjō (“spot, stain”).

    Pronunciation

    • IPA(key): /plak/

    Noun

    plak n (plural plakken, diminutive plakje)

    1. place
    2. position
    3. status, standing

    Derived terms

    Further reading

    • “plak (I)”, in Wurdboek fan de Fryske taal (in Dutch), 2011