pieniacz

Polish

Etymology

    From pieniać + -acz.[1] First attested in 1597.[2]

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /ˈpjɛ.ɲat͡ʂ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɛɲat͡ʂ
    • Syllabification: pie‧niacz

    Noun

    pieniacz m pers (female equivalent pieniaczka, related adjective pieniacki or (obsolete) pieniaczy)

    1. barrator (one who is guilty of barratry, vexing others with frequent and often groundless lawsuits)

    Declension

    Declension of pieniacz
    singular plural
    nominative pieniacz pieniacze
    genitive pieniacza pieniaczy, pieniaczów
    dative pieniaczowi pieniaczom
    accusative pieniacza pieniaczy, pieniaczów
    instrumental pieniaczem pieniaczami
    locative pieniaczu pieniaczach
    vocative pieniaczu pieniacze

    References

    1. ^ Bańkowski, Andrzej (2000), “pieniacz”, in Etymologiczny słownik języka polskiego [Etymological Dictionary of the Polish Language] (in Polish)
    2. ^ Maria Renata Mayenowa, et al., editors (2010-2023), “pieniacz”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]

    Further reading